روزگاری هر شب به هنگام خواب مدت ها در بسترم به ژرفای تیره فام که هیچ ستاره ای در آن وجود نداشت، خیره می شدم و آهسته آهسته با آسمان بدون ستاره رازو نیاز می کردم و همراه با اشک های غریبانه ام به سرزمین بی پایان رویاها قدم می گذاشتم.
اما همه این رازو نیازهای غریبانه مال چند سال پیش بود. سال های حسرت آلود تنهایی، سال های غمگین و زشت بی همزبانی.
دل من مدتی است که همچون ستاره ای در سینه سیاه شب می درخشد، ستاره ای که مونس و همراز تنهاییم است و بر چهره ام لبخند می زند ...

لبخندی عاشقانه ...

اسمش اسکندر نبود؛اما دنبال آب حیات می گشت.شنیده بود که

خضر،آب حیات را پیدا کرده است و شنیده بود که ادریس و الیاس

جاودانگی را به دست آورده اند.

اما از آن خبر ها که او شنیده بود حالا هزار سال می گذشت.دیگر

نه کوه قافی مانده بود که پس و پشتش را بگردد؛نه غار ظلماتی که

او درونش را بکاود.

حالا او در زمینی زندگی می کرد که هیچ کس نه به مرگ فکر می کرد

نه به زندگی و نه به جاودانگی.

اما او هم به مرگ فکر می کرد و هم به زندگی و هم به جاودانگی؛و

می دانست مرگ را و زندگی را می شود در زمین پیدا کرد،جاودانگی

را اما نه.او ولی در جستجوی همین بود،همین جاودانگی که نمی شد

پیدایش کرد!

از پشت سر اگر می رفت دیوار های دیروز بود.از پیش رو اگر

می رفت دروازه های بسته ی فردا.اما او روی یک وجب اکنونش

ایستاده بود و فکر می کرد که چطور می شود از برج و باروی بلند

این زمین بالا رفت.

او هر روز از دیوار های زمان بالا می رفت و هر بار مأیوسانه

می افتاد.روزی اما بالا رفت و دیگر نیفتاد و توانست آن طرف دیوار

را ببیند،آن وقت بود که چشمش به جاودانگی افتاد که تلاش می کرد

از دیوار های زمان بالا بیاید.

جاودانگی ملتمسانه دستش را به سمت او دراز کرد و گفت:دستم را

می گیری؟مرا با خودت به آن طرف می بری؟آن جا که همه چیز

پایان می پذیرد؟...آیا تو هیچ وقت درد جاودانگی را چشیده ای؟!...